Gołębiowski – Gołombiewski – Głombiowski
genealogia – forum dla wszystkich Gołębiowskich- Gołembiewskich – Głombiowskich – dopisz swoją rodzinę
Jan Rejman
Jan Rejman ( Rieman, Reimann, Reyman) z Gołębiewa, wymieniany przy herbie Gołębiowski, alias Ryman.
Fragmenty życia i działalności Reymana na podstawie not historycznych (w opracowaniu)
| 1378 | Jan Rymann jest jako szlachcic / gospodarz w Kwidzyniu.Kwidzyn stał sie jednym z najważniejszych osrodków intelektualnych Prus. Wiekszosc kanoników tego okresu odbyła studia uniwersyteckie na różnych euro-pejskich uniwersytetach, m.in. w Pradze i Bolonii. Sposród kanoników wymienia się; Jana Rymana – w latach 1409 – 1417 biskupa pomezanskiego, Mikołaja z Pszczółek – autora „Kroniki Ziemii Pruskiej” z lat 1360 – 1419 i Jana z Kwidzyna – profesora Uniwersytetu Karola w Pradze,spowiednika i powiernika bł. Doroty z Matów |
| 1388 -1403 | proboszczem w katedrze w Kwidzyńskiej i urzędnikiem działającym jak prawnik przy Wielkim Mistrzu |
| 1391 grudzień10 Braniewo | biskup Jan – zakonnik i proboszcz parafi Jan Ryman z Pomezani rozstrzygają spór pomiędzy kapitułałą katedry a reprezentowaną przez zastępce proboszcza Otto i dziekana Arnolda – a mieszkańcami wsi Dąbrowa k.Braniewa |
| 1394 | Jan z Kwidzyna, często z pomocą późniejszego biskupa, Jana Rymana z Dzierzgonia (pełnił funkcję Wielkiego Szatnego lub/i proboszcza), zaczął wiernie spisywać to, co w konfesjonale wyznała mu Dorota z Mątów [póżniej błogosławiona] |
| 1395 wrzesień 9 Malbork | Jan Marienwerder i Jan Rymann zabiegają u papieża Bonifaz IX. O kanonizację Doroty |
| 1398 luty 26. Malbork | instrukcja do prawnika Jan Rymann , w której wskazuje się niepewność króla Polski w stosunku do księcia Witolda w walce z Tatarami i Turkami w imię chrześcijaństwa |
| 1409 – 1417 | Biskupem Pomezani zostaje Jan II Rieman |
| 24 VII 1410 r. w obozie pod Altmarkiem | Jan Ryman, biskup pomezański, w imieniu swoim, kapituły katedralnej i poddanych biskupstwa pomezańskiego, oddaje się pod władzę króla polskiego Władysława i przyrzeka mu wierność |
| l lutego 1411 roku w Toruniu | zawarcie traktatu „pokój toruński”. Dokument w imieniu Wielkiego Mistrza poręczyli: arcybiskup ryski Jan, Jan von Egloffstein biskup Wiirzburga, który przybył do Prus z oddziałem na pomoc zakonowi, biskupi Arnold chełmiński i Jan Ryman pomezański, dwaj krzyżaccy mistrzowie krajowi – niemiecki i inflancki oraz trzech rycerzy z „gości” zakonu |
| 1452 sierpień 26 Sobowidz | do sędziego z Tczewa przy Wielkim Mistrzu : może tylko 15 gulden wysyłać ; przesyłka ta (jest za)szanowny jego obszar za Kwidzyń , nie za Malbork. Swantike z Gorenczyna i Reyman z Gołębiewa |
6 Responses to “Jan Rejman”
Dodaj komentarz
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.
… jeden z najmłodszych kanoników pomezańskich Jan I (1378—1409), zwany mnichem (monachus). Był to biskup energiczny, praw swych ściśle przestrzegający. Nie pozwolił, by lennicy jego t. z. pecunias custodiales zaprzestali płacić, ponieważ zapanował spokój w kraju i na granicy straży nie potrzebowano, gdy jednak pokornie prosili, zwolnił ich z tego podatku na pewien czas. Wydał w osobnym statucie dla duchowieństwa przepisy zachowania się i wielce się starał o wykształcenie duchownych. Za jego rządów liczyła kapituła pomezańska w swem gronie uczonych bakałarzy i magistrów akademii, jak Jana z Pozylii, autora kroniki ziemi pruskiej, Jana Rymana, późniejszego biskupa pomezańskiego, i Jana z Kwidzyna.
Po nim zajął stolicę pomezańską biskup Jan II (Rymann 1409—1417), mąż nie tylko uczony, ale i zręczny dyplomata, który w różnych misyach udawał się do dworów obcych książąt i pomagał zakonowi w ciężkich czasach. Rok 1410 był ostatnim kresem powodzenia zakonu; od bitwy grunwaldzkiej poczyna on dążyć ku pochyłości; odtąd przez sto lat dogorywa. Biskup Jan złożył w obozie pod Starymtargiem (Altmark) hołd królowi polskiemu. W rozpoczętej na nowo wojnie (1414) uległo i biskupstwo pomezańskie spustoszeniu, tak że biskupowi zaledwie kilka wsi na Nierzei pozostało. Następca jego kanonik pomezański Gerard (Stolpmann), z Elbląga rodem (1417—1427), usilnie się starał, by coprędzej z Polską pokój zawrzeć, co też nastąpiło w 1422 r. Biskupstwo wiele ucierpiało, kościoły zburzone, miasta i sioła opustoszałe, tak dalece, że po śmierci biskupa jakiś czas stolica była nieobsadzoną, bo nie starczyło na utrzymanie dworu biskupiego
„Słownika Geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich“ Tom VIII, str. 739
Jan Reyman jest również wymieniony w książce :”Grunwald 1410. Bitwa, która przeszła do legendy”, autor: Witold Mikołajczak, wydawca: Replika ,data wydania: 2010
Autor wymienia i porządkuje chorągwie obydwu stron[13]. Można tu dodać kilka słów uzupełnienia. Wśród chorągwi pruskich po stronie Zakonu Krzyżackiego wymienia oddział biskupa i biskupstwa pomezańskiego (nr 7[14]). Należy przy tym zauważyć, że w skład tej chorągwi (dowodzonej przez niejakiego Markwarda z Reschemburga) weszli także żołnierze zaciężni zwerbowani przez Jan Reyman, biskup Pomezanii[15].
[13] Por. Mikołajczak, Grunwald 1410. Krok od klęski, s. 10-23; tenże, Wojny, s. 95-101.
[14] Numeracja przyjęta wg J. Długosza, Roczniki, czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego, t. 4, ks. 11, przekł. K. Mecherzyński, wyd. A. Przezdziecki, Kraków 1869, s. 35-43 z poprawkami A. Kleina, P. Nowakowskiego, Banderia apaud Grunwald II. Chorągwie krzyżackie pod Grunwaldem. Teutonic Banners at Grunwald, Łódź 2000.
[15] Klein, Nowakowski, Chorągwie krzyżackie, s. 32.
Mnostwo wiedzy w temacie Rejmanow / Raimanow, Raymonow , Reymanow / a nawet wielostronicowy przebieg przedwojennego wesela u REJMANA , oraz geneze roznych innych, a podobnych nazwisk / Tejchman, Bartman itp / znalezc mozna w monografii ks.Wladyslawa Pietowskiego – „Czarna kolo lancuta, wies i parafia”, wydanej w 2007 r . Jest to praca doktorska pisana na Wydziale Socjologiczno-Historycznym Uniwersytetu Rzeszowskiego. Praca liczy 592 stron. Sama bibliografia liczy 25 stron. Ksiadz Pietowski, jako miejsce, skad przybywali osadnicy zasiedlajacy Czarne i okolice Lancuta, wymienia m.in Saksonie. Ja ze swej strony, jako ciekawostke, choc bardzo tragiczna, podam, ze w internecie natknalem sie kiedys na liste zydowskich dzieci, wywiezionych bodajze z getta bialostockiego na zaglade, i jest tam brat i siostra, o nazwisku pisanym jak moje, tzn. Rejman. W mojej i sasiednich wsiach, tych Rejmanow bylo mnostwo i spotykalem takich, o ktorych moja Mama mowila mi, ze to nie sa zadni nasi krewni, choc przewaznie byli to, podobnie jak my, malorolni chlopi.
Szanowny Panie
serdecznie dziękuję za informacje, które niezwykle są pomocne do badań nad przeszłością naszej rodziny; jestem to winna mojemu ojcu, który pasjonował się tym tematem, jednak nie zdążył już dokończyć swoich studiów; w jego notatkach znalazłam wzmianki o koneksjach niemieckich albo szwedzkich, jednak nie poparte literaturą, znalazłam w rubryce: ciekawostki herb, po nitce do kłębka – dotarłam do Pana;
pozdrawiam, będę wdzięczna za różne ciekawostki i nowinki
Bożena Reyman Walczak
W wyniku niemieckiej akcji osadniczej na krótko przed założeniem miasta Rymanowa (na podkarpaciu) powstała osada Ladisslaulia (1376), Laslaw (1413). Nazwa powstała od imienia założyciela(Reymana?). Było to w okresie panowania Władysława Jagiełły i inne żródła podają, że nazwę nadano na cześć księcia Władysława.
W akcie lokacyjnym z 1376r. wymienione jest nazwisko pierwszego osadźcy wsi Nicolao Reymann’a (musieli tu przybyć wcześniej). Póżniej nazwę miasta zmieniono na Rymanów (1415), Rimanow (1423), Rymanow (1433), Rimanowo (1485) – od wójta miasta Reymana. Zdaniem niektórych badaczy osadę Reimanhaw lub Reimannshau (Dąbrówka Niemiecka) założyli osadnicy niemieccy po wcześniejszym karczunku lasu pod osadę.
Krzyżacy, jak i większość osadników niemieckich przybyła na Prusy (i okolice) właśnie z południa, z Węgier.
Można więc zakładać, że Reymanowie w Prusach to członkowie rodu z Rymanowa, który podążył szlakiem zakonu krzyżackiego na północ. Reyman na Pomorzu został odnotowany w 1378r – więc krótko po odnotowaniu Reymanów na podkarpaciu.
Warto zwrócić uwagę, że w tym czasie mieliśmy wspólną religię (protestantyzm zapoczątkowany został dopiero w 1525r. w Kwidzynie),, a ówcześni osadnicy cieszyli sie uznaniem miejscowych i możnowładców.
Na północy, pod Gdańskiem również istniała wieś Rymanowiec- wcześniej Reymanowiec, Rimanowitz, dziś to nazwa koloni wsi Nowy Wiec. Mimo, że jest to blisko Gołębiowa, nie udało mi się ustalić związku (z pewnościa taki istniał).
Tak samo jak nie napotkałem przesłanek, które by potwierdzały jednoznacznie, że Reymanowie z południa i z północy Polski to ten sam ród – choć prawdopodobieństwo zdaje sie oczywiste.
Moje rodzinne nazwisko Reyman, najwcześniejsze dane o rodzine to wiadomość o Marcinie Reymanie zmarłym w 1812 r. pochodzącym ( prawdopodobnie) z Żołyni, koło Rymanowa ( woj. podkarpackie). Czy wie Pan coś o powiązaniach rodzinnych z „południowymi” Reymanami ?, będę wdzięczna za odpowiedź
Bożena Reyman